In Vlaanderen is er meer armoede dan de meeste mensen denken: het is een onomwonden realiteit voor één op de tien gezinnen. Dit boek vertelt het levensverhaal van Emilie en Nico, die je meenemen naar hun leefwereld, en een uitermate indringende getuigenis brengen van mensen die van generatie op generatie niet uit de armoede geraken. Lieven De Pril is vormingswerker bij Welzijnszorg-Armoede Uitsluiten en de vzw Welzijnsschakels. Voor dit boek verstrekte hij het nodige advies aan Guy Didelez. Samen hebben ze een jaar de verhalen van Emilie en Nico beluisterd en neergeschreven. Het boek is een samenvatting van hun relaas.

Uit schuldgevoel of schaamte komt armoede in ons land maar moeilijk aan de oppervlakte. In het verhaal blijkt bovendien dat armoede ook niet alleen een probleem is van een tekort aan geld, maar evenzeer drastische gevolgen heeft voor de kwaliteit van wonen, de gezondheid, het werk, het gezinsleven en het onderwijs. Verder wordt duidelijk hoe armoede aan mensen vreet, zowel fysisch als psychisch. Het mag een wonder heten dat de personages zich steeds door moeilijke momenten weten te vechten. De lezer wordt geconfronteerd met de hardheid en de kilte van hun bestaan, maar verneemt ook hoe ze gelukkig kunnen zijn met kleine dingen. Daarnaast vertellen ze Didelez hoe hard ze moeten vechten en werken voor weinig. Het verhaal maakt ook duidelijk hoe moeilijk het voor Emilie en Nico is om uit de armoede te geraken. Als gevolg van de vele tegenslagen en de onvermijdelijke problemen, komen Nico en Emilie in aanraking met huiselijk geweld, drugs- en alcoholverslavingen, seksueel misbruik en psychiatrische problematieken.

Dit realistische verhaal over generatiearmoede wordt verteld op een rauwe, soms komische en vaak aandoenlijke manier en op een erg volkse toon. Dit is zeker geen uitzonderlijke roman, maar het boek biedt wel aangename literatuur, en laat ons kennismaken met leed dat vaak verborgen blijft. Verder is dit zeker geen boek dat je gelukkig maakt, wat niet wegneemt dat het de moeite loont om te lezen. [Tim Ruysen]

Na een bewogen jeugd in een arm gezin stort Emilie zich in een relatie met Nico, maar door zijn schulden, verslavingsproblemen en gewelddadige uitbarstingen kan het jonge gezin niet ontsnappen aan de grauwe realiteit van armoede en sociale uitsluiting. Dit aangrijpende, waargebeurde levensverhaal brengt haarscherp aan het licht wat armoede met mensen doet op vrijwel alle levensgebieden. Naast verhalen over deurwaarders, verhuizingen, drugsgebruik, honger, ruzie en geweld zijn er ook getuigenissen van loyaliteit, vriendschap, overlevingsdrang en liefde voor elkaar en de kinderen. Ook krijgt de lezer een helder beeld van de opzet van een Therapeutische Gemeenschap (behandelingscentrum voor verslaafden) en het werk van de organisatie ‘Welzijnsschakels’ (hulp aan arme gezinnen) in Vlaanderen. Na maanden van diepgaande interviews met Emilie en Nico en in samenwerking met vormingswerker Lieven De Pril heeft de auteur een herkenbaar en treffend beeld geschetst van generatiearmoede. Met nawoord, waarin de inhoud in een breder kader wordt gezet en websites voor hulp en achtergrondgegevens.