Wie weleens een Britse boekhandel binnenstapt, weet dat het uitkijken is om niet te struikelen over een stapel biografieën van royals. Van respectabele academici tot broodschrijvers, in Albion voelt menigeen vroeg of laat de neiging om zich te buigen over Tudors en Plantagenets, de Rozenoorlogen en de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland. Je kunt je dus de vraag stellen of er nood is aan nog een nieuw boek over Hendrik V.

Vast en zeker. Toch als je toevertrouwt aan een rasverteller als Dan Jones. Jones, die behalve publicaties over tempeliers en kruisvaarders al twee boeken over Hendriks illustere regeerperiode uitbracht, weet met deze biografie van begin tot einde te beklijven.

Heel wat lezers in de Lage Landen kennen Hendrik V dankzij The king , waarin Timothée Chalamet Hendrik speelt, of van de koningsdrama's van Shakespeare. En wellicht ook door De Bourgondiërs van Bart Van Loo, waarin de Engelse koning regelmatig opduikt. Omgekeerd voert Jones de Bourgondische hertogen Jan zonder Vrees en Filips de Goede voortdurend op bij zijn beschrijving van Hendriks internationale ambities. De Franse burgeroorlog tussen de Bourguignons en Armagnacs werd ook in Londen met de nodige belangstelling gevolgd en Hendrik sloot wel vaker gunstige deals met 'onze' Bourgondiërs.

De boeken van Jones en Van Loo hebben meer gemeen dan hun protagonisten. Ook Jones heeft een meeslepende vertelstijl die van de biografie een pageturner maakt. Hij voert je langs hofintriges, meedogenloze militaire campagnes, dreigende grensconflicten, religieuze opstanden en verstrekkende familieruzies. Sommige delen van het verhaal vertelt hij haastiger om vervolgens uitgebreid stil te staan bij tot de verbeelding sprekende details. Zo start Jones zijn relaas vanuit het perspectief van arts John Bradmore, op het bloedstollende moment dat die een metalen pijlpunt moet verwijderen uit de wang van prins Hendrik, dan nog een tiener, die op sterven ligt na een veldslag.

Game of thrones

Het leven van Hendrik V leest als een roman. Als zoon van usurpator Hendrik IV die de vorige koning, Richard II, van de troon stootte, komt de prins als jongeling in een slangenkuil terecht. Als Prince of Wales wordt hij meteen geacht om legers aan te voeren en de rebellerende Welshmen te tonen wie baas is. Als koning wordt hij dan weer geconfronteerd met een diep verdeeld rijk, een chronisch lege staatskas en Fransen die de bovenhand nemen in de Honderdjarige Oorlog. Hendrik combineert zijn uitdagingen en slaagt erin zijn kibbelende edelen te verenigen in de strijd tegen Frankrijk. De beruchte Slag bij Azincourt betekent het startpunt van de stelselmatige verovering van Normandië. Op het toppunt van zijn macht krijgt Hendrik de geesteszieke Franse koning Karel VI zelfs zo ver dat die zijn eigen zoon onterft en Hendrik als Franse kroonprins erkent.

Lang kan Hendrik niet genieten van die ongeziene roem. Twee jaar later, op een zucht van zijn 36ste verjaardag, sterft hij aan dysenterie. Zijn paar maanden oude zoontje volgt hem op. Tot overmaat van ramp sterft ook de Franse koning snel na Hendriks overlijden. En meteen ligt het hele speelveld in deze Frans-Engelse game of thrones weer helemaal open.

Is dat kortstondige moment de gloire van Hendrik V dan wel het herinneren waard? Net zoals dat in Frankrijk met Napoleon het geval is, rijden heel wat Britse auteurs zich vast in een - nutteloze - discussie of Hendrik V nu de grootste Engelse vorst ooit was dan wel een wrede massamoordenaar. Bij Jones komen beide visies aan bod zonder uitgesproken eindoordeel. Keer op keer zien we hoe Hendrik met de nodige ­theatraliteit het parlement van edelen bespeelt om extra fondsen voor zijn oorlogen los te weken, of zich een imago van sober en devoot koning aanmeet om zijn heerschappij te legitimeren na de machtsgreep van zijn vader. Maar ook hoe Hendrik Franse steden zodanig lang belegert en uithongert dat de wanhopige inwoners zich genoodzaakt zien bejaarden en zwangere vrouwen buiten de stadspoorten te laten doodvriezen in een poging om het verzet langer vol te houden.

Jones slaagt erin een nieuw perspectief te bieden op de veelbesproken vorst, namelijk door uitgebreider dan anderen stil te staan bij Hendriks jeugd. Geen enkele andere middeleeuwse vorst werd langer en beter voorbereid op de veeleisende taak van het koningschap volgens Jones. Alleen goed voorbereide biografen kunnen dit veelbesproken onderwerp zo diepgaand en tegelijk zo wervend beschrijven.